67. Kerst

Share

Bernard had haar al vaker gezien. Ze kwam soms voorbij sloffen als hij het gras in de voortuin maaide. Er was geen patroon. Dagenlang kon ze afwezig zijn. Het was ooit een mooie vrouw geweest. Ze had nog lang haar. Met zijn vrouw Barbara fantaseerden ze over haar verleden. Hij vertelde niet dat hij de vrouw eens was gevolgd tot bij een oude villa.

Het was kerst en hij had de vrouw al enige weken niet gezien, misschien kwam het door de koude, de sneeuw maakte lopen lastig. Barbara was in de keuken bezig omdat zo hun enige zoon met zijn kinderen uit Alabama overkwam.

Peizend keek Bernard naar de kerstverlichting in zijn voortuin waar opeens de vrouw voorbijkwam. Dikke donkerblauwe winterjas, vanonder de muts de peperkleurige haren. Omdat hij zijn sneeuwschoenen niet direct aan kreeg, had hij haar pas bij het volgende blok ingehaald. Hijgend hield hij haar tegen en riep iets over mee eten, maar ze probeerde weg te komen en gleed uit. Toen hij haar omhoog trok schreeuwde ze hees om hulp. Ergens floepte buitenlicht aan en ging een deur open. Hij rende weg. Zijn vrouw vroeg wat hij buiten had uitgespookt. Hij zei, ‘Niets Barb, niets.’

IMG_1126

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

66. Groen

Share

De laatste tijd denk ik aan tante Tineke. Of ze mijn tante was weet ik eigenlijk niet, maar er is niemand meer om het aan te vragen. Op een familiefeest had ze eens aangeboden langs te komen en na twee ansichtkaarten was het geregeld.

Ze woonde in Uzes, een middeleeuws plaatsje in de Provence. Met onze interrailpassen kwamen Bart en ik bij haar aan. Mannen van de wereld waren we, met rugzak en zelfgemaakte shorts.

Haar huis was smal en hoog en stond aan de stadsmuur. Het was snikheet, maar de oude kamers waren koel.

Ze was klein, tanig en had een granieten kaak, die contrasteerde met haar dunne grijze pagekapsel. Van haar leerde ik dat er ook groene Gauloises bestonden die ik moest kopen bij een Tabac. We legden wat geld in de pot en zij kookte dingen die we niet kenden, ratatouille, gevulde courgettebloemen. Uit een jerrycan schonk ze wijn, en dus dronken we stevig door. Net als tante Tineke, die aan het eind van de avond omdonderde en de pot met geld meetrok zodat overal muntjes rolden. Haar benen voor zich uit zoals kinderen in een zandbak, zei ze: ‘Wat heb jij eigenlijk een leuk broekje aan.’

100_0990

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

65. Hart

Share

De Italiaanse vrouw aan de hotelbalie stelde zich lachend voor als Francesca. Je voelde direct dat haar royale vriendelijkheid ook omgekeerd dezelfde kracht kon hebben. Ik vroeg haar hoe we bij de autostrada konden komen. Na haar beeldende uitleg over de te nemen route via de bergen, wilde ik weten of er ook een mogelijkheid was via de kust. Ze verstarde en zei: ‘Wat wil je nou, je wilt toch naar de autostrada?’ Ik schrok van de heftigheid en zei dat de bergen mooi waren, maar nu de zon schijnt is de kust dat ook. Met beide handen maakte ze een biddend gebaar, wat was er niet duidelijk aan haar uitleg? Ze zocht naar medestanders die haar van die domme Hollander konden afhelpen. Hoe kwam ik hier weg kon zonder al te veel gedoe? Opeens verstrakte ze: ’Why are you smiling?, en keek langs me waar de Indiër stond met zijn waterige blauwe ogen. Hij zei: ‘Your heart is soft, but your voice is hard.’ Feilloos voelde Francesca de verlossing en verklaarde dat alle Napolitanen hard praten. Ter illustratie schreeuwde ze nog eens met vreemd verdraaide stem. Ik wilde niet meer naar Napoli maar eindeloos zuidwaarts langs de kust rijden.

IMG_5949

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

64. Blauwtje

Share

We zitten in een familiehotel aan de Italiaanse kust, ingeklemd tussen zee en hoge rotsen. Het vakantieseizoen moet nog beginnen. Een klein mannetje komt de eetzaal binnen. Een Indiaas uiterlijk. Zijn broek tot boven de navel opgetrokken, zoals mijn opa vroeger ook deed. Lekker warm voor de rug. Hij ziet er verslagen uit en gaat zitten, zuchtend, hoofdschuddend. Theater waar de Italianen nog een puntje aan kunnen zuigen. Zijn bruine ogen hebben een blauwe rand, zodat ze lijken te drijven. Ik denk aan een BBC-documentaire over poezen. Alle kittens hebben altijd blauwe ogen. Pas na enkele weken krijgen ze hun eigenlijke kleur.

Hij vraagt de ober om koffie, ‘with lots of milk.’ Dan pakt hij zijn telefoon. Het blijft een tijdje stil totdat hij opeens zegt: ‘You left without me.’ Aan de andere kant hoor ik een ratelende vrouwenstem, en direct denk ik aan scenario’s. Hij probeert er tussen te komen. Ik verwacht ‘why’, maar hij zegt ‘when.’

Knikkend zegt hij wel vijf keer ‘oké’ en tikt ritmisch mee op de tafel. Ik overweeg of ik mee zal tikken. Dan legt hij de telefoon weer neer en veegt denkbeeldige kruimeltjes van tafel. Zijn lichaam lijkt haast in de broek verdwenen.

IMG_6225

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

63. Trek

Share

Gebogen bestudeerde Barbara de grond waar ze op zoek was naar kleine schimmen. Het licht van enkele straatlantaarns was te gering. Ze was al bijna op een gaan staan. Overal lagen ze trouwens op de weg voor het huis. Ze had gescholden naar chauffeurs die doorreden.

Eerst had ze de padden gewoon met haar handen opgepakt, maar die koude, slijmerige lijfjes voelden ongemakkelijk. Daarna had ze een emmer gevonden, een witte met zeesterren en dolfijnen erop. Met een schepje wipte ze de padden naar binnen. Ze werd er steeds behendiger in.

Alsof ze naar het strand wandelde zo ging ze in de stilte naar de overkant waar een vijver was, alleen kwam er een vreemd hoog gepiep uit de emmer. Aan de rand bij het riet kieperde ze de boel om en bekeek de verwrongen lijfjes die door elkaar lagen, de meeste met hun bolle buikjes omhoog, bleek en glimmend. Ze dacht aan haar man Bob, die nu op de bank zat en een documentaire over bunkers bekeek. Nadat het veld leeg leek ging ze naar huis en borg de spullen in de buitenkast op. Barbara zei dat ze naar bed ging en liep die nacht door naar de logeerkamer.

IMG_3846

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

62. Waarheid (Objet Trouve)

Share

Hij kan niet geloven dat die twee idioten Kaiser en Lebowitz echt naar binnen zijn gegaan. Voor de gein. Een beetje dollen. Dat bewijst hoe stom ze zijn, want iedereen weet dat je geen geintjes moet uithalen met waarzeggers. Het is niet te voorspellen wat een waarzegger zal zeggen en als het eenmaal is gezegd, is het niet meer tegen te houden. Zodra je hoort wat je te wachten staat, staat het niet meer te wachten en gebeurt het al. Als je de toekomst binnenlaat kun je net zo goed je deur openzetten voor een moordenaar.

De toekomst. Weet iedereen nog niet genoeg van de toekomst, zonder naar details te gaan spitten? Er is maar een ding wat je over de toekomst moet weten: alles wordt erger. Als je dat eenmaal weet, weet je alles. Over de nadere bijzonderheden kun je beter niet gaan nadenken.

Miller is zeker niet van plan over die bijzonderheden na te denken. Hij trekt zijn natte sokken uit en masseert zijn gerimpelde witte voeten. Nu en dan kijkt hij even op naar de caravan, waar de zigeunerin het noodlot afroept over Kaiser en Lebowitz. Miller maakt neuriende geluidjes. Hij gaat niet over de toekomst nadenken.

Tobias Wolff, Hier begint het verhaal, p232-233

IMG_3968

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

61. Gepasseerd

Share

Op de A12 was het al behoorlijk rustig rond acht uur ’s avonds. Voor me haalde een auto een vrachtwagen in zodat ik moest remmen. Hij reed nauwelijks harder en bleef hangen. Kilometers lang op gelijke hoogte met de vrachtwagen. Ik seinde. Niets veranderde er. Pas bij een verbreding wist ik hem te passeren. Mijn beperkte uiting van frustratie was een lange toeter naar een bleek groot hoofd.

Het duurde even voordat ik door had dat hij nu achter me hing, met grootlicht aan. Hoewel ik gas gaf raakte ik hem niet kwijt, met 180km gingen we over de snelweg alsof we een speciaal escorte waren. Ik sloeg af, hij ook. De rotonde nam ik twee keer, beschenen door zijn koplampen en reed de snelweg weer op. Volgens mijn boordcomputer kon ik ruim 600 km rijden en gokte dat hij het niet zou volhouden. We reden Duitsland in. Ik nam blindelings afslagen en volgde op een gegeven moment borden richting Hamburg.

Het was bijna middernacht, de wegen werden leger, net als mijn tank. Vlak voor Hamburg gaf ik het op en reed een Tankstelle in, klaar voor alles, behalve dat het grootlicht ongestoord verder reed en in de nacht verdween.

IMG_4232

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

60. Hospice

Share

Bij binnenkomst schrik ik, de huid ligt strakgespannen om zijn schedel, zijn verzakte kunstgebit is zichtbaar. Maar als ik de deur dicht doe hoor ik zijn stem: ‘Ha mijn jongen.’ Dat ben ik, zijn jongen. Ik zal het altijd blijven.

De ogen zijn geel gekleurd, gevolg van een kapotte lever. Op zijn borst ligt een westernboekje, zijn linkerwijsvinger als bladlegger. Pagina 65, al drie weken lang.

Hij zegt dat er net allemaal lieveheersbeestjes waren. We luisteren naar de lentegeluiden van buiten. Hij zegt dat hij Manitu is, de grote Manitu. En ik, de bladlegger wijst nu naar mij, ben de kleine Manito. Dat herhaalt hij enkele keer, zodat er geen vergissing mogelijk is. Dan laat hij zijn rechterhand zien waar iets in zit. ‘Een lieveheersbeestje.’

Hij overdenkt het en zegt: ‘Nee, het is kleine Manitu.’ Ik zeg dat ik dat toch ben. Maar hij zegt: ‘Nee jongen, je begrijpt het niet. Hier is kleine Manitu.’ Hij houdt zijn hand voor zijn borst. Ik vraag of ik Manitu mag zien. Voorzichtig opent hij zijn hand en beide kijken we naar een pluisje. Hij laat het wat bewegen. Ik buig me voorover en vraag me af of het uit zijn navel komt.

Afbeelding 222

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

59. Burgerplicht

Share

Op de luchthaven werd via de intercom voortdurend op gevaren gewezen, ‘Please report unattended luggage to the authorities.’ In de wachtruimte van gate 24 zaten maar enkele mensen, toch hield Bob alles scherp in de gaten. Zo lette hij al enige tijd op een man met baard, schuin tegenover hem. De man deed of hij een boek las maar hij keek vaak op, alsof zijn aandacht ergens anders lag.

Bob schrok toen de man hem vroeg of hij even op zijn bagage wilde letten. Toen de man wegliep verhuisde Bob enkele rijen en bestudeerde een tijdje de koffer. Een langslopende airport officer wees hij op de verlaten spullen. Die pakte een portofoon en kort daarop werd de omgeving met linten afgezet.

Verstopt zag Bob de baardige man naderen, met twee bekers koffie. De man vloekte en liep versneld op zijn bagage af, kroop onder het lint door waar hij werd tegengehouden door twee agenten. Een felle en onverstaanbare discussie volgde. Ook zag hij hoe de man, geëscorteerd door de agenten, op een luchthavenkarretje werd afgevoerd. Na een uur verdwenen de linten en ging de gate weer open. Bij het inchecken beklaagde Bob zich over de vertraging en kreeg een tegoedbon.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

58. Kerst (objet trouve)

Share

Misschien overmoedig geworden door geluk stond ik op en wandelde de keuken van het restaurant in. Dat had ik in bijna alle reisgidsen gelezen. Griekse koks vonden dat geen enkel probleem. Sterker nog, het werd ons van alle kanten aangeraden en bijna steeds in dezelfde bewoordingen. ‘Aarzel niet om een kijkje te nemen in de keuken. Doe gerust de ijskast open om te kijken welke verse vis er die dag is gevangen. Griekse koks vinden het een eer als u hun keuken bezoekt. Til vooral alle deksels op van de pannen, om de geur op te snuiven van al die typische Griekse gerechten.’

Dat is wat ik deed. Ik wandelde op mijn slippers de keuken binnen, groette de kok en liep meteen door naar de ijskast. Ik opende de deur en voelde aan de vis. Ik geloof zelfs dat ik mijn duim heb opgestoken. Daarna ben ik naast de kok gaan staan. Hij bakte een schnitzel. Ik keek mee. Dat vinden die Grieken nu eenmaal fijn. Ik maakte een weids gebaar midden in zijn keuken en stak nog maar eens mijn duim omhoog.

Daarna ging alles heel snel. De koekenpan lag opeens achter mij, uiteengespat op een blauwe betegelde muur.

Nico Dijkshoorn, Volkskrant, 20 juli 2013, p. 49

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

57. Winter

Share

Tijdens vakantie in Extremadura kwamen we via diepe kloven in een verlaten deel van de wereld. We hobbelden over een zandweg langs ezelskarren en vrouwen met waterflessen. De reisgids vermeldde dat dit gebied zo afgelegen was en in de wintermaanden haast onbereikbaar dat er tot voor kort kannibalisme voorkwam.

We maakten een wandeling langs beekjes tot aan een waterval die tegenviel. Na de teleurstelling kwam trek en dorst. De terugweg naar het dorp leek lang. Ik stelde me hier de winter voor.

In het dorpje diende een huiskamer als winkel en kroeg. Een man met verweerd gezicht hielp ons argwanend. We kregen bierflesjes met roestige doppen. In een donkere hoek soesde op meelzakken een dikke vent met een zielloos gezicht, gevolg was van decennia lange inteelt. Een slijmerige plek op zijn T-shirt. Ik vroeg de eigenaar naar de winters. Hij verdraaide zijn ogen en keek naar de hemel, want die brengt uitkomst, en ellende. Hij zei: “Eerst de poezen, dan de ezels.” “En dan?”, vroeg ik. Hij loerde naar een tijdje naar de dikke en fluisterde: “Dan Pepe.”

Toen we wegliepen schrok Pepe wakker. We groetten hem en hij hoestte slijm. Buiten balkte een ezel. Ik hoopte op een milde winter.

IMG_3675

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

56. Koffie (Objet Trouvé)

Share

In het buitenland kan ik soms in onbekende badkamers een tijdje prutsen voordat warm water uit de gewenste kraan of douchekop komt. Dat ongemak geldt ook voor satelliettelevisie en koffieapparaten. Levensgevaarlijk, blijkt.

IMG_4727

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

55. Spanning

Share

Een vriendin vertelt me dat ze in een sollicitatieprocedure zit. Ze heeft drie rondes overleeft en is met een ander overgebleven. De aanvankelijke aarzeling is omgezet in absolute hebzucht: ze moet en zal die functie hebben. Om duidelijk te maken dat ze ernstig lijdt, zegt ze stervensnerveus te zijn en van spanning zeer slecht te slapen.

‘s Avond lees ik Primo Levi, over zijn gevangenschap in een concentratiekamp.

“Daar, voor die twee deuren, staat de man die over ons lot beschikt, een onderofficier van de SS. Allemaal moeten we naakt in de koude oktoberlucht naar buiten komen, het kleine eindje langs drie mannen in looppas afleggen, onze kaart aan de SS’er overhandigen en door de andere deur weer naar binnen gaan. In de fractie van een seconde tussen de ene man en de volgende beslist de SS’er met een blik op ons gezicht en een op onze rug ons lot en overhandigt op zijn beurt onze kaart aan de man rechts of de man links van hem, en dat is voor ieder van ons leven of dood. In drie minuten of vier minuten is een barak van tweehonderd man ‘gedaan’, en in een middag het hele kamp van twaalfduizend man.”

IMG_2313

Primo Levi, ‘Is dit een mens’, p 133.

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

54. Handig

Share

Bob is naar Mombassa gevlogen en in een resort terecht gekomen. Hij eet en slaapt alleen. Het is tropisch heet, de avonden zijn zinderend en Bob zit dan doodstil, de rug van zijn shirt zeiknat. Overdag drinkt hij cocktails met een rietje vanuit het zwembad. Het is ondanks de drukte opmerkelijk rustig rond hem.

Bob heeft gelezen dat wie lummelt langer leeft, maar hij betwijfelt of het hem helpt. Dan ontdekt hij loom watertrappelend zijn eigen hand die op de blauwe rand ligt. Als hij hem beweegt en optilt ziet hij wat het eigenlijk is. De duim en pink vormen twee achterpoten en kijk, de hand heft zich op als een dinosaurus. De vingers blijven dreigend rond de middelvinger hangen die de kop vormt en overal aan snuffelt. Het cocktailglas wordt bevoeld en verkend. Dan komt van links een ander beest, een soortgenoot. Waar de ontmoeting vreedzaam begint volgt al snel een gevecht waarbij een wrede verstrengeling van vingers plaatsvindt. Daarna komen de liefkozingen en kusjes, veel kusjes. Een moeder sleurt haar huilende kind met zich mee. Stilzwijgend zet de ober een nieuwe cocktail neer en voor het eerst die vakantie heeft Bob het gevoel dat hij tot zichzelf komt.

Afbeelding 138

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

53. Vlucht

Share

Recent zag ik de documentaire: “Moeders springen niet van flats.” Het bracht me terug in de tijd, ik was 11 jaar. Op een hete middag in augustus voetbalde ik met buurtjongens. We schopten om de beurt een bal tegen de blinde zijmuur van een flatgebouw. De voetbal was zijwaarts gerold. Ik wilde schieten toen schoenen uit de lucht vielen en achter struiken op straatstenen kletterden. De jongens riepen dat het mijn beurt was, maar ik keek omhoog waar een blonde vrouw over de balkonreling was geklommen en zonder aarzeling sprong, haar hoofd naar beneden alsof ze in zwembad dook. Het was de moeder van mijn vriendje Erik, die op vier hoog woonde. Zij was een Zweedse, getrouwd met een narcistische en loshandige geluidsman.

We renden naar de plek en zagen hoe in de voegen van de klinkers zich een regelmatig patroon vormde. Een buurvrouw hoorde ons schreeuwen. Met haar voorop liepen we naar boven. Vanaf de flatgalerij zagen we Erik alleen in de keuken zitten. Hij at dromerig van het brood dat zijn moeder voor hem had klaargemaakt. Omdat we hem het zonlicht benamen keek hij verbaasd op, lachte toen en zei bijna klaar te zijn om te komen voetballen. IMG_2622

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

52. Beest

Share

Barbara en ik reden rond middernacht terug naar huis over de afgelegen 625East die donker en leeg was. De temperatuur was onder de -25 graden gezakt. Aan weerszijden weggeschoven sneeuw. In het stikdonker zagen we rode stipjes en stopten. Voor ons stond een Chevrolet pickup. Een man was gehurkt met iets bezig, hij keek niet om. In het licht van de koplampen lag een groot zwart beest, een eland. De bumper was flink gedeukt, bloed mengde met motorolie. De man stond moeizaam op. Een oude, ruige kop. ‘Geef even een duwtje,’ zei hij en pakte het gewei. Het beest woog meer dan 200kg, schatte ik, toch lukte het ons hem over de ijslaag naar de achterkant van de pickup te schuiven. ‘Dit helpt me de winter door te komen.’ Wat we ook deden, de eland was te zwaar om op de laadklep te krijgen. ‘Sorry.’ Hij keek zwetend naar de eland en schopte er tegen. ‘Aan jou heb ik ook niets, godverdomme.’

De man klom in de bak en pakte een schep. Barb riep dat het stervenskoud was en ik liep snel terug. Slippend reed ik weg en bleef in de spiegel kijken tot ik zijn koplampen niet meer zag.

eland

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

51. Nel

Share

Ik bezocht tante Nel regelmatig. Ze leerde me Amerikaans jokeren en kousen breien op mijn zevende. Ze legde witte boterhammen op de gloeiende bovenkant van de kolenkachel en als die een enigszins bruin korstje hadden gekregen, besmeerde ze ze met boter. Het was het lekkerste wat ik ooit had geproefd. Het ultieme genot was haar broeder, een stijf meelgerecht dat je at met stroop. Mijn moeder maakte dat nooit. Veel te ongezond. Als tante Nel het maakte en er nog wat over was, hield ze na het middageten de pan voor het raam omhoog. We wisten niet hoe snel we dan naar haar keuken moesten rennen voor een stukje lauwe broeder met warme stroop.

Van al mijn broers en zussen bezocht ik tante Nel het vaakst. Ik hield van haar archaïsch exotische huishouden met een waterpomp in plaats van een kraan. Toch kwam er aan mijn bezoeken op een gegeven moment abrupt een einde.

Ik was twaalf en vertelde tante Nel dat ik op advies van de meester naar het gymnasium zou gaan. Verwonderd keek ze mee aan. ‘Dat had ik niet van jou docht,’ zei ze. Zwijgend hielp ik haar voor de laatste keer mee haar gazon te maaien.

Louise Koopman, winnaar verhalenwedstrijd Afdh uitgevers

100_0993

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

50. Walk the Walk

Share

Op Queens Boulevard NY strikte een vasthoudende Chinese vrouw in roze trainingspak Harry en mij voor een massage. Ik moest eerst nog naar het toilet, dat aan het einde van een gang lag. Het werd ook als opslaghok voor schoonmaakspullen en dozen hondenvoer gebruikt. Daarna mocht ik naar een klein kamertje dat van spaanplaat getimmerd was. Ik moest me van de vrouw uitkleden en op een te korte tafel gaan liggen. Ze had het over ‘pain’ en ‘tire’. En ik zei ‘ja, ja’. Opeens vroeg ze: ‘You like walk?. Ik dacht aan lange wandelingen in NY en zei weer ‘ja’. In de kamer naast me hoorde ik Harry hard hoesten.

Met mijn hoofd lag ik boven een gat, waardoor ik haar benen zag bewegen, deels verstopt achter andere dozen hondenvoer onder de tafel. De benen verdwenen en kwamen kort daarna op mijn rug terecht waar ze aan haar wandeling begon, de tenen die zich als knijpertjes over mijn huid bewogen. Na afloop bracht ze een bekertje water en twee zuurtjes. Bij de deur wilde ze ‘tip-tip.’ Ik taste naar mijn broekzak maar Harry zei: ‘Een vaste prijs is een vaste prijs. Dan leren die Chinezen wat de Hollandse handelsgeest inhoudt.’

IMG_3205

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

49. Regenboog a.k.a. Objet Trouvé ()‏

Share

Wanneer Clarissa en Joris naar buiten gaan, treffen ze tussen geparkeerde auto’s voor hun deur een waterplas aan waarin weggelekte benzine drijft. Het tovert een parelmoeren glas op het oppervlak, schakeert de kleuren van purper naar blauw en van geel naar groen, als in de hals van een duif. Joris buigt zich over de plas en roept met zijn hoge kinderstem in een mengeling van ongeloof en verrukking dat de regenboog hier begint, bij hen voor de deur. Hij blijft het roepen, wel vijf keer.

Misschien is dat vooralsnog haar grootste verlies, denkt Clarissa, haar oog vindt geen schoonheid meer. Het ziet nergens een begin, alleen nog einde. Het haakt achter kapotte dingen en kijkt die nog doder dan ze al zijn, de iele boom tegenover hun huis die vorig najaar verkeerd is gesnoeid en nu geen blad meer geeft. De streep papieren pulp onder een aankondigingsbord, een brij van voorbij, gemist, geweest. De te water geraakte plastic zakken die als kwallen net onder het watervlak drijven, leeg maar massa bevattend. Overgeleverd aan wind en stroming reizen ze de gracht op en neer om elke gang wat dieper te verzinken. De laatste tijd rijden er meer lijkwagens door de stad.

Jannie Regnerus, Het lam, 2013, p 50-51.

kerkraam Dom Lubeck 027

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

48. Kater

Share

Bij hun eerste ontmoeting bleken ze beiden van poezen te houden. In een restaurant vroeg hij tussen de gangen door of hij iets op haar arm mocht tekenen. Ze legde haar rechterarm op tafel. en keek hoe hij met balpen een kater tekende die licht loenste en een tongetje uit de bek liet hangen. Ze zei: ‘Die is debiel.’ Hij knikte nauwelijks ‘Hij is lief.’ Ze zei: ‘Ik wil een ander, een stoere.’ ‘Stroop je andere mouw op.’ Hij tekende een stoere poes, met scherp gesneden oogjes en wenkbrauwen in een v-vorm. Ze knikte. ‘Die is goed. Maar die ander is ook goed hoor, iedere poes is goed.” Daar was hij het roerend mee eens en bood haar aan elders nog wat te tekenen maar de ober bracht het hoofdgerecht.

Enkele dagen later is hij bij de dierenarts omdat zijn poes ziek is. Als hij zich inschrijft vraagt het meisje aan de balie hoe hij heet. Hij noemt zijn naam maar zei wijst op het kooitje. Hij aarzelt, alsof ze hem een beschamend geheim ontfutselt. ‘Proppie’, zegt hij. Ze vraagt of het met i-e gespeld wordt of een y. Daar had hij nog nooit over nagedacht en het blijft even stil. ‘Zal ik maar met i-e doen?’ Hij knikte verstrooid.

IMG_2242

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

47. Artis de Partis

Share

Bob was veertig geworden. Van een vriend kreeg hij per post een cadeau, een knuffelbeest met slungelige armpjes en beentjes en een enorme neus: Artis de Partis.

‘Goede naam,’ zei Bob. Zelf heette hij wel eens Robbert de Bobbert, als onbekenden wilden weten wie hij was. De naam beviel hem dus wel, net als die grote neus. Het was eigenlijk een soort kussen, een speldenkussen. Bob doorzocht de lades en stak alle spelden die ze in huis hadden in de neus. Hij stond er een tijdje peinzend naar te kijken tot zijn vrouw binnenkwam en hem vroeg waar hij godsnaam mee bezig was.

Jouw troep opruimen, wilde hij zeggen, maar zei dat Artis darmklachten had en dat hij daarom acupunctuur toepaste. Bob stak demonstratief ook nog wat naalden in de wormvormige armpjes en zwaaide er vrolijk mee. ‘Zie je, dat vind hij fijn.’ Zij zei dat Artis het onprettig vond en duidelijk pijn had.

Bob hield Artis omhoog en bestudeerde hem nadrukkelijk en zag inderdaad dat zijn oogjes anders stonden, een lichte vochtglans vertoonden. Hij trok de naalden uit hem en zei dat het hem speet. Zijn vrouw vroeg of er ook post was gekomen. Artis schudde ontkennend zijn hoofdje.

IMG_2329

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

46. Hamburg 1945

Share

Op de Michaelisbrug zag ze de eerste Engelsman. Hij zat op en bepantserd verkenningsvoertuig te roken. Op zijn hoofd een baret, een trui met leren schouderstukken. In het voertuig zat nog een tommy. Hij had een koptelefoon en iets in de mobilofoon. De man op de auto hield zijn gezicht in de zon. Dat zijn dus de overwinnaars, dacht ze, ze zitten gewoon te zonnen. Naast het gepantserde verkenningsvoertuig  zat een groepje Duitse soldaten. Ze zaten op de stoeprand. Een van hen had een bolderwagen bij zich met daarop een rugzak en twee ransels. Het waren al wat oudere mannen. Hun uitrusting was bij elkaar geraapt. De een, een oude man met een pleister op zijn neus, had een wollen deken als een enorme worst om zijn schouders hangen. Ze zagen er ongeschoren en moe uit. De Engelsen besteedden gen aandacht aan de Duitsers en de Duitsers niet aan de Engelsen. Alleen hielden zijn hun gezicht niet in de zon. De meesten zaten maar wat voor zich uit te staren. Een van hen had zijn kistje uitgetrokken, zijn sok vol gaten op de grond gelegd en hij pulkte tussen zijn tenen. Zo nu en dan rook hij aan zijn vinger.

Uwe Timm, De geschiedenis van de curryworst, p.97-98

IMG_1498

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

45. Rukker (2)

Share

Samen met Kees naar het Bimhuis waar een jazz-trio speelde onder leiding van de drummer Jeff Ballard. In de parkeergarage plakten we enkele 200woorden.nl stickers. Kees was enthousiast geworden en plakte ze overal, bij de betaalautomaat, de lift en het toilet. Bij de entree wilde hij er zelfs een op het kassaraam doen toen de controleur even wegkeek.

In de zaal zei Kees dat hij een heel goed voorgevoel had over dit concert. We zaten op de voorste rij. Al na enkele noten was zijn gevoel juist, wat kon die vent spelen. Hij tikte, rammelde en hamerde op een enorme batterij aan trommels en bekkens. Vol dynamiek en gevoel, het zweet liep van zijn hoofd af. Kees fluisterde dat het historisch was, dit zou niet vergeten worden. Ik knikte instemmend. In de pauze snelde ik naar het toilet. Kees zou bier bestellen.

Na de gong namen we weer plaats en tikte Jeff af, begon zacht op de bekkens en deelde een eerste tik uit die anders klonk dan normaal, nog eens. Hij stopte en boog zich voorover, rommelde wat en trok toen iets wits te voorschijn dat hij aandachtig bestuurde waarna hij zei” What the fuck is “number eight, rucker?”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

TANKSTELLE

Share

omslag Tankstelle-2

 

Proloog

Stel je voor, vanaf honderden meters hoogte gezien, een vlak landschap met het hoekige patroon van besneeuwde weilanden. Zacht en wit, enkel doorbroken door een zwarte lijn, een bevroren kanaal. Daarnaast een hoger gelegen weg, een talud. Nog een lijn. Op de achtergrond een industrieterrein dat aan het kanaal ligt: een vlakte waar afval wordt verzameld en verwerkt. Dan zie je over dat terrein een donkerkleurige auto wegrijden, geluidloos, glijdend over de gladde ondergrond.

De auto rijdt tussen de hoog opgestapelde afvalbalen door in de richting van de talud. Bij het verlaten van het terrein slipt de wagen in een haakse bocht en komt met een klap tegen een stalen paal. Even lijkt het of hij vast zit, er komt een donkere walm uit de uitlaat, sneeuw spuit omhoog. Dan schiet hij los en rijdt verder. De snelheid van de wagen over de smalle weg is groot, ondanks de sneeuw. Het lijkt net een achtervolging als in een Amerikaanse film, alleen zit er niemand achter de auto aan.

Zag je de auto eerst schuin van achteren, nu zakt het beeld en bevind je je lager en schuin rechts ervan, alsof je boven het kanaal bent. Over het bevroren water glijd je naar de auto die door de sneeuw stuift. Je ziet dat het donker een kleur krijgt en blauw blijkt, dat het een BMW is, een keurige zakenauto. Dan lijkt het wel of je door het zijraam naar binnen gaat en je ziet de bestuurder zitten met een geconcentreerd gezicht, en ook iets van paniek. Dat ben ik.

Je komt nog dichterbij en kunt het zweet op mijn voorhoofd zien. En zou je via mijn ogen naar binnen kunnen kijken dan kom je in een onbeschrijflijk complex netwerk van miljarden zenuwbanen. Daar gebeurt het. Ergens in die kluwen wordt een herinnering gevormd, een knooppunt van draden dat zich razendsnel opbouwt.

Vreemd dat ik niet meer weet hoe ik terug gereden ben. Ik kan me geen snelweg herinneren, terwijl ik die dag honderden kilometers afgelegd had voordat ik weer in Karlsruhe was. Als ik mij iets herinner dan zijn het de andere ritten die ik maakte, maar nooit deze ene. Waar ik wel vaak aan terugdenk was het plakplaatje van Pluto. Die had samen met Gijs Gans, Mickey en de anderen op een stickervel gezeten, midden in een Donald Duck. Toni had tijdens een eerdere rit de oranje hond op de houten middenconsole van de blauwe BMW geplakt. Vrolijke blik in de eivormige ogen, tong uit de bek. Af en toe keek ik naar Pluto die telkens goedlachs terugblikte.

Verder herinner ik me elektriciteitsdraden, boven de berijpte boomtoppen hangend in een ijle lucht. Zo’n typisch winterse lucht. Niet de diepblauwe kleur van zomer maar ijsblauw. Al rijdend volgde ik met mijn ogen de draden tussen de hoogspanningsmasten. De weg was slecht, zo’n landweg met vergaan asfalt vol gaten en bulten, waardoor de auto hobbelde en het lichaam in de kofferbak mee bonkte.

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

44. Pantser (4)

Share

Bij Bovington (UK) ligt een tankbasis met een zanderige oefenrange voor pansterwagens. Iets verder staat een klein wit huisje, waar T.E. Lawrence woonde, de Engelsman die Arabieren bijeen bracht en in 1917 de havenstad Aqaba veroverde op de onoverwinnelijke Turken. Niet via de zee maar door de moordende woestijn Een jaar later leidde hij de Arabieren zelfs naar Damascus. Maar de Arabische onafhankelijkheid bleef uit.

Wat ik voor verzonnen hield bleek verdorie waar te zijn. Lawrence had bestaan, en ik stond in zijn minihuisje. Na zijn onvoorstelbare daden in Arabië ontstonden nieuwe landen: Syrië, Jordanië. Lawrence leidde daarna teleurgesteld een teruggetrokken bestaan op de legerbasis, waar tanks zijn pantser vormden. En met zijn motor, een Brough Superior SS100, want wie over snelwegen scheurt hoeft niet naar binnen te kijken. In 1935 week hij uit voor twee fietsende schooljongens en reed zich zichzelf dood.

Het huisje was heilig, de spullen onaangeroerd, in iedere kamer een suppoost. Juist dan wil ik iets aanraken, in een stoel zitten. Ik vroeg een suppoost of hij een biografie wist. Voordat hij kon ingrijpen knielde ik en noteerde ademloos de titel aan dezelfde tafel waar hij zijn belangrijke boek had geschreven, verfilmd als Lawrence of Arabia.

Note: Peter O’Toole overleed 14 december 2013.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

43. Kerstkapsel

Share

Ze had een vriendelijk rond gezicht en knoopte me een schort om waar een batmanlogo op stond. “De rest was vies”, zei ze. Of ik nog op vakantie ging, van dat soort vragen. Opeens ging het over kinderen, of ik die had. Ik ontkende. Zij wilde weten waarom. Ik zei dat het omgekeerde nooit het geval was. Ze keek verward. Ik zei: “Dat iemand met kinderen nooit hoeft uit te leggen waarom hij of zij die heeft. De minderheid moet zich rechtvaardigen, de meerderheid heeft blijkbaar altijd goed gekozen.” Ze zei: ik weet wel waarom ik kinderen wil. “Nou”, zei ik, “waarom dan?” “Kinderen krijgen”, zei ze, en viel even stil, “dat lijkt me gewoon leuk.” “Gewoon leuk”, zei ik. “Daarom?” “Ja, het lijkt me gewoon leuk.” “Nou”, zei ik, “dat is een diepgaand antwoord, daar kan ik me enkel respectvol bij neerleggen.”

Daarna bleef het stil. Nadat ze klaar was zette ik mijn bril op, bekeek mezelf met logo in de spiegel voor me en zei dat het goed was, gaf de gebruikelijke fooi en liep fluitend naar huis. Bij binnenkomst bekeek Esther me. Ze vroeg me om te draaien en zei: “Jezus, wat is er met jou gebeurd?”

IMG_2081

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

42. Kaap

Share

Tegen de avond komen Richard en ik aan bij een B&B in een stille woonwijk in de buurt van Kaapstad. Een bejaard echtpaar ontvangt ons hartelijk. We wisselen woorden en worden blij als we de oudhollandse varianten herkennen en ze verstaanbaar zijn. Omdat het een groot huis is met meerdere kamers, er geen andere gasten zijn en ik snurk, krijgen we ieder een eigen slaapkamer. Rond 1 uur ’s nachts gaat de deurbel en herken ik de man gevolgd door snellere en diepe stemmen. Het verstomt en ik val weer in slaap.

In de ochtend begint het echtpaar er over. Dat we hopelijk niet wakker zijn geworden. Hij vertelt dat er drie mensen aan de deur waren voor een overnachting Twee mannen en een vrouw. Zwart. Ik weet niet hoe ik moet reageren. Hij zegt dat hij hen vertelde vol te zitten en haalt zijn schouders op: ‘Wat moet je anders. Als het nou twee vrouwen waren.’ Zij vult aan: ‘Maar vrouwen kun je ook niet altijd vertrouwen.’ Als we weggaan zie ik bij de deur in een paraplubak een baseballknuppel staan. We krijgen nog een plastic zakje met zelfgemaakte koeken mee. Ze zwaaien tot we de hoek om verdwijnen.

bordspel kenia

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

Wekelijkse Woorden – 41. Pantser (3)

Share

Ik deed de deur open. Usman stond midden in de kamer. Bij mijn eerste vluchtige blik dacht ik dat er drie grote witte motten om hem heen vlogen. Toen ik echter goed keek, zag ik dat het helemaal geen motten waren. Ze dansten en fladderden niet, hun baan was te constant. Ze bewogen zich langzaam in wijde en krappe cirkels, net als vliegen die door een kamer patrouilleerden, en ze zonden een onmiskenbaar zoemgeluid uit. Ze hadden vleugels en een staartvlak, en iets wat aandeed als een landingsgestel. Ze zagen eruit als miniatuurvliegtuigen die waren weggeplukt uit het schetsboek van een Victoriaanse uitvinder.

Hij stak zijn hand uit en pakte er voorzichtig, met een subtiele plukbeweging, een uit de lucht en hield hem me voor. Het was net een piepklein, precies zweefvliegtuigje, heel fraai, gemaakt van gevernist vloeipapier en tot latjes versneden lucifers. De spanwijdte bedroeg ongeveer vijf centimeter. Onder de vleugels hing in een pietepeuterig harnas van met lijm versterkte draden een paardenvlieg, haar vleugels een wazige vlek van beweging. Ze probeerden geen moment te landen of ergens neer te strijken. Ze zouden dus eindeloos doorkruisen totdat de vermoeidheid toesloeg en ze in een spiraal naar het tapijt afdaalden.

William Boyd, Brazzavillestrand, p146-147.

IMG_1340

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

40. Pantser (2) a.k.a (Objet Trouvé 5)

Share

Het vangen van de insecten was het moeilijkst, maar als hij er eenmaal een beet had en omgekeerd vastgeklemd hield onder de lens van de microscoop, waarbij de spieren waarmee vleugels en poten bewogen, geblokkeerd werden door de druk op het middenborststuk, was het voor Chopin kinderspel om een microfoontje in de planten in het achterborststuk, keurig in het midden tussen de balanceerkolfjes – niet ingewikkelder dan toen hij dertig jaar gelden ’s avonds na school de radar afstelde op een model van een Messerschmitt of Spitfire met een schaal 1:72.

De eerste van de twee vliegen die, na vierentwintig uur trouwen dienst, het leven liet, was de kleine grauwe, die de taak op zich had genomen Kolonel Veber van zeer nabij te volgen, altijd in de voorste linie dus het irritantst, en dientengevolge het meest blootgesteld aan aanvallen van humeurigheid en vooral bedreigd door de plotse klap met een krant, een wapen waar de gehele soort in Frankrijk sinds 1631 in hoge mate beducht voor is. Ondanks die eeuwenlange ervaring was de kleine grauwe zo onbezonnen geweest haar toevlucht te zoeken tegen het raam, waar ze, volledig ongedekt, in een levensgevaarlijke positie als argeloos doelwit tegen een doorzichtige achtergrond zat.

Jean Echenoz, Meer, p 76 en 106.

IMG_2022

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

39. Pantser (1)

Share

Eergisteren leverde UPS eindelijk het pakketje af met de RoboRoach-kit, voor 99 dollar, exclusief verzendkosten. Een demonstratievideo op internet laat zien hoe je er gebruik van kan maken. Leg een kakkerlak in een bakje ijswater. Dat verdooft hem en is wel zo makkelijk voor de volgende stap: de operatie. Net als bij schilderen de voorbehandeling van belang is, zo geldt dat ook nu: schuur zijn pantser goed op. Plak dan met hobbylijm een klein stekkertje op zijn kop. Hierop zitten drie dunne draadjes. Knip vervolgens de voelsprieten halverwege af. Dan komt het lastigste: steek twee draadjes in beide voelsprieten en zet ze vast met een kloddertje lijm. Voor het derde draadje maak je een gaatje in zijn thorax, de borstplaat. Dat gat gebruik je tevens om het signaal te laten aarden. Het printplaatje verbind je met de connector. Als hij weer op temperatuur is, kan je de cyborg direct gebruiken.

De testronde ging redelijk goed, de kleine kakkerlak kroop rond. Nadat hij wat warmer was geworden en ik de techniek beter beheerste kwam de vaart er in en vonden de poezen het ook geweldig. De eerste ging een half uur mee. Inmiddels doe ik gemiddeld drie uur met een beestje.

IMG00092-20110709-1553

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

38. Punt

Share

Als Ton net vijftig is hoort hij van een jonge manager dat het over en uit is. Ton is van een generatie die thuis hierover niets zegt. Waarom hij dat niet doet weet hij niet goed, want ook dat heeft hij niet geleerd. Wat hij wel weet is dat de buren niets mogen weten, en dus smeert hij iedere ochtend brood en rijdt naar een onverhard pad dat bos en weiland scheidt. Daar ontbijt hij, met een thermoskan koffie tussen de benen geklemd. Na enige tijd keert hij dan huiswaarts en parkeert zijn auto een blok verder. Dit houdt hij twee maanden vol tot de boer hem vindt in het weiland: een beroerte. Zijn spraak is sterk verslechterd, maar via post-its geeft hij aan niet te zwichten. Zijn vrouw knikt, kijkt weg en stemt later met de advocaat in over een afkoopregeling. Op de afscheidsreceptie wordt door collega’s gesproken, de uitgenodigde manager zwijgt. Na afloop kijkt Ton hem aan en vraagt of iemand nog iets wil zeggen. Stilte.

Bij het vertrek huilt Ton en zegt: ”Je had wat moeten vertellen. Maakt niet uit wat. Jij vertegenwoordigt het bedrijf en nu is alles voorbij”. De manager antwoordt het interessante leerpuntje mee te nemen.

125_2553

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

37. Zomaar Zinnen

Share

Overlevingsstrategieën ontstaan niet in het paradijs. Goede managers hebben een gestoorde jeugd gehad. Krenk niet onnodig, maar geef complimenten. Een favoriet wordt geen vorst, dat is voor de kroonprins weggelegd. Emoties hebben geen chronologie. Gevoelens hebben de neiging zich te herhalen. Herinneringen zijn gevoelens. Je bent alleen, als er meer is valt het mee. Val anderen niet lastig met je eigen angsten. Angstgevoelens zijn overdraagbaar, net als virussen. Wees chronisch ongerust. Mensen zijn ambivalent. Managers zijn inwisselbaar, medewerkers niet. Beslissingen zijn bijna altijd emotioneel. Je kan pas toegankelijk zijn voor een ander als je het voor jezelf bent. Schuld gaat over verleden. Schuld en verantwoordelijk liggen niet op dezelfde plek. Klaag nooit tegen je minderen/medewerkers. Het gaat er om wat je zelf vindt, niet of een ander het begrijpt  Als je er niets van vindt, ga je er op lijken (identificatie). Gevoelens kan je niet afspreken (dicteren). Begrenzen is iets anders dan bestrijden. Van een dode kan je niet winnen. Vraag steun van boven. Wie beneden steun zoekt is chantabel. Achter het hebben van geen zin, kan soms een groot verlangen schuil gaan. Geloof niet wat er staat. Ga langs bij de psychiater, of niet. Iedereen heeft een verborgen gekte.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

36. Familie (Objet Trouve 4)

Share

Meestal komt er een familielid of oude geliefde op bezoek die een versteende witte hand aait en zegt: “Voortaan moet alles anders’. En dat het diegene spijt, en: ‘Ik hou alleen van jou.’ Nu mijn vader aan de hartbewaking in het ziekenhuis ligt, verheugde ik me dan ook op de hele familie aan zijn bed; op de dingen die we elkaar zouden zeggen, heel langzaam en gevoelig en zacht. We zeiden niets. De eerste nacht op de intensive careafdeling lag mijn vader naast een junkie zonder familie of vrienden. De junk rochelde op de grond en keek naar ons alsof hij naar de televisie keek. Alsof hij een show verwachtte, maar de show was hijzelf. De tweede avond lag mijn vader op een zaaltje naast een oude vrouw die non stop het behang aaide alsof het een diertje was. Haar man zat aan haar bed. Ook zij spraken niet met elkaar. Tot de man zei: ‘Het heeft al drie dagen niet gewaaid’. Er kwam een zuster naar de zaal die onze familie wegstuurde. Ze zei dat er een heel gezellige familiekamer in het ziekenhuis was we naar toe konden gaan. Ik dacht: dan moet je eerst een gezellige familie hebben.

Wortel, Trouw, 28-8-2013, p.24.

IMG_1656

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

35. Held

Share

Toen Bob een memo typte zag hij terloops een man van het ene gebouw naar het andere springen. Alsof het niets was. De man droeg een nauwsluitend donkergroen pak met cape. Met zijn gemaskerde gezicht spiedde hij rond. Bob zwaaide vanachter zijn scherm, maar de man leek hem niet te zien, hij was op zoek naar iets anders. Bob typte verder aan de memo. Af en toe keek hij schuin omhoog. Met een kop koffie ging hij voor het raam staan. Toen de gemaskerde man zijn kant op keek zwaaide hij nogmaals. Eindelijk zag de man hem en stak ook een hand op, aarzelend. De man maakte aanstalten naar de wolkenkrabber naast hem te springen. Bob beukte op het raam en zwaaide weer. Maar de man zette aan, struikelde en viel. Door zijn hoofd strak tegen het glas te drukken zag Bob hem in de diepte liggen. Hij was weggezeild en in de steeg terecht gekomen.

De memo was af. De man lag er nog steeds. Af en toe liep iemand voorbij. Het was gaan regenen en bijna vijf uur. Bob ging naar huis. In de lift vroeg hij zich af of hij de cape zou pakken voor zijn zoontje.

IMG_1163

 

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

34. Sloot

Share

Naast het kantoorpand waar ik werk is een soort sloot aangelegd in een strook van ongeveer 5×100 meter, rustgevende natuur. Vanuit mijn hoger gelegen kamer heb ik goed zicht. Als ik telefoneer sta ik met een been balancerend op de radiator en kijk dromerig naar beneden. Wanneer de zon laag staat zie ik de vele vissen en verbaas me erover hoe groot ze zijn. Nu de zomer nadert zwemt er een zwanenpaar en meerdere meerkoetjes. Ze hebben kleintjes.

Een manager belt me met een lang en complex verhaal waar ik geen trek in heb, ondertussen bestudeer ik het watertje en zie een meerkoet die driftig gevolgd wordt door een piepklein jonkie, met een koddig rood koppie. De manager praat veel en vraagt weinig en ik dwaal af naar de buitenwereld. De meerkoet pakt onderweg een rietstengel en peddelt versneld naar zijn nest verderop. Ik denk, moeders je laat je kind achter. Op hetzelfde moment zie ik een flits en is het kleintje voorgoed weg. Slechts even rimpelt het water na. Onbekommerd zwemt de moeder verder. Pas dan besef ik dat ook de kleintjes van de zwanen weg zijn en zich onder me een Bijbelse leeuwenkuil bevindt. Ik deins achteruit.

100_0952

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

33. Kevertje Plop

Share

Henry Richardson had het tot majoor geschopt in het Britse leger. Hij was weduwnaar en sinds kort gestationeerd in Madras, India, waar het altijd stervensheet was. Wennen deed het nooit. De schone kleren die hij aantrok waren nog voor de lunch vochtig en soms zelfs zeiknat. Ter afleiding was hij kevers en torentjes gaan verzamelen want daar liepen een boel van rond, met mooi glimmende kleuren.

Inmiddels was behoorlijk bedreven in het prepareren van die beestjes, hij prikte ze met speldjes vast op een vilten lap die op de bodem van een houten kistje lag. Kasten vulden zich snel.Na een dag lummelen en een halve fles gin besloot hij het grootser aan te pakken. Niet alleen zou hij zijn verzameling aan het British Museum nalaten, hij zou hen versteld doen staan. Zijn naam zou voortleven. Hij huurde een loods waar hij zwetend verder werkte. Op grote platen bouwde hij minutieus historische veldslagen na, met groene, bruine of zandkleurige torretjes tegenover elkaar.

Op zijn 58ste stierf Henry onder de douche aan een hartstilstand. De dozen en panelen werden door Indische beambten weggehaald en naar een lokaal depot gebracht waar het binnen enkele maanden in de vochtigheid wegrotte en tenslotte verdween.

IMG00117-20110709-1605

 

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

32. Pinguin

Share

Bij de toegangscontrole ging het fout. Eerst was er een lichte irritatie toen een beveiliger haar meldde dat schoenen en ceintuur door de scanner moesten. Vervolgens mocht ze haar waterfles weggooien, waarna haar koffer de scanner in rolde. De man bij de monitor keek aandachtig en zei iets tegen de beveiliger. De koffer moest er opnieuw doorheen. Hij vroeg of de koffer open mocht. Aarzelend stemde ze in. Een kruidige lucht kwam tevoorschijn veroorzaakt door twee worsten, een zakje met kleine bergkaasjes, die aan de kant werden geschoven totdat ze bij het object kwamen. Met handschoentjes aan tilde hij voorzichtig een pinguïn eruit. Hij was smoezelig, rafelig, een beestje dat sinds kindertijd meeging. De man schudde en luisterde aandachtig, hield het hierna voor zich tegen het licht van de plafondramen. Ze overlegden. De ander trok plots een mes waarmee hij soepel het buikje opensneed en tientallen piepschuim bolletjes over de band rolden. Hij pakte er een, beet erop en spuwde het uit. Daarna drukte hij het leeggelopen buikje aan en legde de lege pinguïn terug alsof het zijn kist was. De vrouw had tranen in haar ogen waarop de bewaker kort gebaarde dat ze de rij ophield en moest doorlopen.

IMG_1184

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

31. Haar

Share

In een interview vertelde de kunstcriticus Robert Hughes over de relatie met zijn vrouw. Dat zijn vrouw een uithuizig type was en zich graag in clubs en andere uitgaansgelegenheden begaf en omgang had met mannen. Op een dag was het Hughes te veel. Hij had haar net op vreemdgaan betrapt en volledig kapot zette hij er een punt achter. Zij huilde, en smeekte; wierp zich tegen hem aan. Verscheurd en hoopvol vergaf hij haar en streelde liefkozend door haar lange donkere haar maar er brak definitief iets in hem toen zijn vingers in een lok bleven hangen waar, van haar vorige minnaar, nog de aangekoekte sperma zat.

Kort daarna las ik over burgemeester Vittorio Sgarbi van het Siciliaanse dorpje Salemi. Hij leidt de interviewster rond, tiert ondertussen over de stomheid van dorpsgenoten, noemt ze klootzakken en idioten, maar bij mooie vrouwen vlijmt en vliert hij. Aan een meisje vraagt hij de leeftijd (14) en staart vervolgens ademloos naar de flinke voorgevel van haar moeder. Omdat het hem nog niet genoeg lijkt vertelt hij de interviewster plagend over zijn Russische secretaresse die onlangs bij het pijpen last had van haar kauwgompje en het daarom maar onder zijn zwaar behaarde scrotum plakte.

IMGA0863

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

30. Objet Trouvé (3) – Strop

Share

“Ik ben lid van de Vinkeveense carnavalsvrienden en organiseerden dit jaar voor het eerst een kampioenschap stropdasdrinken. Tijdens de wedstrijd kreeg iedereen een stropdas om, die wordt vastgespijkerd aan de ‘bar’, een brede plank in de kroeg. Elk kwartier kreeg je een glas bier. Wie naar de wc wilde, moest zijn das losmaken en lag uit de competitie. Ik ben eigenlijk geen bierdrinker, ik lust liever een borreltje. Ik had me niet goed voorbereid. Tijdens de wedstrijd moet je zelfverzekerd overkomen, zeker als je ziet dat tegenstanders met de handen in het haar zitten omdat ze dringend moeten plassen. Een voor een vielen de deelnemers af en na zestien biertjes besefte ik: “Goh, ik ben de winnaar. Ik was best trots.” Tegen mijn zoon, die in de jury zat en mensen van bier moest voorzien, kon ik dat als vader natuurlijk niet zeggen. Na de wedstrijd vertelde ik hem: “Het is niet iets om trots op te zijn, maar ik heb wel gewonnen.”

“Ik heb een T-shirt gekregen met het opschrift ‘Laatste Plasser’ en een wisselbeker. Die ga ik volgend jaar verdedigen, maar aan andere drinkwedstrijden doe ik niet mee. Gezond is het niet en ik ben geen twintig meer.”

Papierafval weurt

Co Compier, interview door Sabeth Snijders, in NRC-next, 2013

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

29. Kampioen

Share

 

Na achttien stuks begon Johan een ongemakkelijk gevoel te krijgen. Hij vond het vooral vervelend dat ze koud waren. Als hij thuis oefende waren ze warm. Hij kookte dan een pan en pelde ze achtereenvolgens. Daarna gleden ze soepel en heel naar binnen.

Ditmaal dus koud en donkerblauw. Als hij kauwde kwam de droge kruim. Bij de drieëntwintigste leek zijn luchtpijp even tegen te werken. Hij dacht aan zijn vader, dat hij trots op hem zou zijn. Met dat beeld duwde hij nog één naar binnen.

Links zat een Chinees, met vooruitgestoken lippen als een eendesnavel. Hij had een glazige blik en maalde traag de kaken. Er stond een kluitje Chinezen bij. Rechts zat Gekke Gerrit. Die was van een dorp verder. Het publiek joelde en moedigde de deelnemers aan. Rond Gerrit hingen wat dorpsjochies. Hij draaide grappend met zijn ogen, opende zijn mond wijd zodat iedereen de gelige smurrie zag. Voor Johans tafel stond niemand. Hij maalde. Bij de vijfendertigste leek er inwendig iets te knappen.

Gerrit was inmiddels wankelend en kotsend weggelopen. Drie stuks later viel de Chinees voorover en werd Johan tot winnaar uitgeroepen. Met troebele ogen zocht hij zijn vader die er niet was.

IMG_0815

 

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

28. Grind

Share

Het was even zoeken naar het juiste moment, de juiste plek. Je wil toch dat het niet zomaar gebeurt. En dus reden mijn vriendin Esther en ik op een mooie zomerse dag naar de Veluwe. Het voetpad leidde naar een weids heideveld. In een plastic zak had ik de koker meegenomen, die ik de laatste meters tevoorschijn haalde. Het was een hardkartonnen koker met een boslandschap op de buitenzijde, een gevarieerd loofbos waar je middenin leek te staan.

Je bedenkt van te horen hoe het moet gaan, met respect. Een soort zachtheid, iets met wind. Ik draaide de dop van de koker en hield hem nu geopend in de lucht, er kwam rook uit alsof het een afgeschoten kanonsloop was.

Hoe strooi je eigenlijk? De Big Lebowsky was een slecht voorbeeld. Moest je het rondzwieren? Of traag als wijn leegschenken? Ik deed het laatste, keek nog even veelbetekenend en gevoelvol naar Esther en goot de inhoud op de grond. Tussen heidestruikjes en beginnende dennetjes lag een grijze stoflaag uitgestort. Het leek erg veel op kattenbakgrind. We bleven nog even staan kijken, maar veel was er niet te zien. Toen we weg liepen zei ik nog zacht: “ Dag lieve pappa.”

grind

 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

27. Objet Trouvé (2)

Share

Op het kleine podium zingt een zeventigjarige vrouw. Ze heeft geen poging gedaan om zich voor haar optreden speciaal te kleden. Het elastiek van een onderrok schemert door haar jurk heen. De hiel van een kous heeft zich losgedraaid van de voet, hangt over de rand van een zwarte schoen. Om het podium heen zijn tien tafeltjes bezet, de rest van het café is leeg. We zitten dicht bij haar, zien het craquele in de rimmel en de rouge op haar wangen. Haar mond is de jaren dertig trouw gebleven; lippenstift heeft de bovenlip tot twee felle boogjes verkort.

De artieste zingt een lied over een dokter van voor de burgeroorlog, een lied over een ongelukkige liefde Ze kijkt een man aan tafeltje beneden haar strak aan, ze loopt door, zingt door, zoekt een ander slachtoffer aan wie ze iets zal vragen. Ze komt steeds dichter bij ons. Zo zocht een clown vroeger de jongen uit die in de piste moest komen, hij durfde niet te weigeren, het hele publiek keek.

Ze schaamt zich nergens voor. Niet voor haar gebarsten stem, niet voor haar kleding, ze zingt over de liefde alsof geen enkel ander onderwerp de moeite waard is.

K. Schippers, Museo Sentimentale, p. 156

125_2549

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

26. Eiland (1)

Share

We waren in de nacht voor anker gegaan. Bij het ochtendlicht bleek de baai omsloten door begroeide heuvels. We gingen met vijf aan wal: de korporaal, twee matrozen, de bootsman en ik. Het eiland rook naar rottende groenten maar nergens zagen we iets dat daar op leek. We liepen westwaarts tot we bij een kloof kwamen en naar het noorden afsloegen, waar mist hing. De bootsman nam onderweg in zijn ransel allerlei stenen mee, en een schedel van een onbekend beest.

We waren behoorlijk gestegen en toen we omkeken zagen we in de verte, diep onder ons, het schip. Hoewel we vermoeid raakten dreef iets ons voort. De boots gaf mij zijn ransel, liep alsmaar sneller en verdween op een gegeven moment uit zicht. We riepen in de mist maar kregen geen gehoor. Het slechte zicht en de ruige vegetatie belemmerden ons in de voortgang. Een hoge kreet deed ons verstijven. We riepen en hoorden daarna een diep brullen dat aanzwol en plots ophield. Overal hebben we gezocht. Een dag later zijn we zelfs met vijftien man gaan zoeken, maar na twee dagen zijn we zonder boots weggevaren. Zijn ransel, die ik in de kombuis had gelegd, was ook verdwenen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

25. Zebra

Share

Tunesië: Dor en droog werd het lege landschap gespleten door een strook asfalt. Aan beide kanten kale bergketens. Sporadisch een tegenligger. En dan als een luchtweerspiegeling, een zebrapad. Niets met niets verbindend. Wie had besloten dat daar een overgang op het wegdek geschilderd moest worden? En wie maakte er gebruik van?

Wit-Rusland: een documentaire over een Russisch vakantieoord, waar ondernemers hun bedrijfje opzetten. Blijkbaar levert het exotische geld op want iemand biedt tegen betaling aan toeristen op een kameel te fotograferen. Daarop had een concurrent besloten een ezel te beschilderen. Een plaatje op een paal geprikt diende als voorbeeld om de zwart-witte strepen zorgvuldig aan te brengen op het magere beest waarna de keuze bestond tussen kameel en zebra.

Uganda. We zitten met twintig Ugandezen in een langwerpige hut. Lauw bier en taai vlees. Voor de deuropening staat een zebra vastgebonden. Op een kistje staat een televisie aan: voetbalwedstrijd Frankrijk-Togo. Ik herken Cantona, die al lang is gestopt. De mannen maken kabaal, verwensen de scheidrechter en juichen als Togo scoort.

Frankrijk wint: 3-1. De Ugandezen druipen af, buiten wordt een flesje kapot gegooid. Dan loopt de eigenaar naar de TV en haalt een versleten dvd-schijfje tevoorschijn. De zebra is weg.OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

24. “Objet Trouvé 1″

Share

“Lange tijd bewaarde ik dit stukje van mijzelf, een soort benige penis, lijkend op het boteinde van een lamskarbonade, in een la zonder dat ik wist wat ermee te doen, maar ik durfde het ook niet zomaar weg te gooien uit angst mezelf te schaden, hoewel het ding me van weinig nut was zoals het daar lag opgesloten in een schrijfbureau, tussen ‘kostbare’ voorwerpen van het slag ouwe sleutels, en schoolrapport, het paarlemoeren balboekje en het in rose tafzijde gevatte kaartetui van mijn grootmoeder B. En toen, op een dag, nadat ik begrepen had het de functie van elke opbergla is om de dood van de voorwerpen te verzachten, om ze te laten acclimatiseren door ze langs een soort vrome plek, een stoffige kapel te leiden, waar men ze, onder het mom ze in leven te houden, een gepaste tijdspanne lang, maar ik niet zover durfde te gaan dit stukje van mezelf in het gemeenschappelijk vuilnisvat van de flat te gooien, slingerde ik deze karbonade in zijn gaasje van het balkon af naar beneden – als strooide ik op romantische wijze mijn eigen as uit – in de rue Servandoni, waar de een of andere hond er wel aan zou gaan snuffelen.”

Roland Barthes door Roland Barthes, 1991, p67-68., over de rib die in zijn jeugd vanwege pneumothorax was geamputeerd.

IMG_0669 

Geplaatst in Praatjes | Comments Off

23. Redelijk

Share

Op het kleine marktplein stonden rond een kerstboom enkele kramen bij elkaar. Brood, groenten, bloemen, vleeswaar, kaas, een kraam die plastic rotzooi voor een euro verkoopt en een notenman. Over het plein hing ondanks de decemberkoude de geur van geroosterd pinda’s. Voor me stond een man van rond de vijftig, pafferig gezicht met een rivierendelta van kleine adertjes rond de neus. De notenman vroeg hoe het met hem ging. De ander haalde zijn schouders en zei: “Redelijk.”
De notenman rommelde wat met zijn schep om het juiste gewicht te krijgen.
“Wilde je de cashews met of zonder zout. Zout toch?”
De man knikte, zei: “Redelijk, iets anders kan ik er niet van maken.”
“Redelijk”, de notenman herhaalde het.
“Ja, de therapie slaat niet aan.”
“Oh, dat is niet goed.”
“Nee, en nu is ze lek. Ik kan het hele huis poetsen.”
“Poetsen is meer iets voor vrouwen”, zei de notenman.
“Breek me de bek niet op. Maar ze kan haast niets meer.”
De notenman overhandigde twee zakjes met noten.
“Nou zei de man, dan ga ik maar weer.”
“Ja”, zei de notenman, “goede feestdagen he”. Hij aarzelde even en gooide hem een zakje Japanse bollenmix toe: “Hier, voor het vrouwtje.”

Geplaatst in Praatjes | Een reactie plaatsen

22. Smakelijk

Share

Die avond glijdt het leven voorbij op de gammele steiger bij Nom Pran. Eigenlijk glijdt alles voorbij in het smerige rivierwater. We wachten in de schemer op de longtailboot die ons naar de overkant brengt. Een jongen vist geduldig en een oud mannetje bereidt een rijstmaaltijd in een kom. Ik kijk glimlachend toe. Thai zijn altijd met eten bezig. Ik ook. Hij knijpt uit zakjes ingrediënten en een donkere saus die hij mengt met de rijst. Als de boot komt en op de rubberen stootbanden botst heeft de visser plots beet. De oude man staat op en helpt met een schepnet. Terwijl wij instappen springt de schipper van boord om ook te helpen. Hoewel ik bang ben dat de boot wegdrijft blijft hij liggen. Achter hen komt een hondje snuffelend aangetrippeld, kromt het magere lijf en schijt spetterend op stijger en rijst. Terwijl het hondje wegloopt wordt de vis op de planken gehesen. De schipper gebaart naar me dat het een erg grote vis is. We zijn allemaal opgewonden. Dan stapt hij in en we varen traag weg. De oude man kijkt naar ons, draait onderwijl met zijn hand een balletje rijst dat hij smakkend opeet. Hij lacht. Ik ook.

Geplaatst in Praatjes | Een reactie plaatsen

21. Oog

Share

Yvonne woonde aan de overkant, in een flat die van defensie was. Ze was 12 jaar, had al behoorlijke borsten en een lui oog. Haar vader was kok bij de luchtmacht. Hij werkte op onregelmatige uren en dronk graag bier. Als hij in de kelder van de flat rommelde, verrichtte Yvonne boven haar werkzaamheden. Dat gebeurde op zomeravonden aan de achterkant van de flat waar wij op een speelplaatsje rondhingen. Met soms wel tien jongens zaten we op klimrekken en schommels. Op de muziek van een oude cassetterecorder  ontdeed zij zich van haar T-shirt. Vervolgens maakte ze wat onhandige pirouettes en deed traag haar BH af zodat we haar bleke peren zagen. Daarna paradeerde ze over het balkon ondersteund door ons gejoel waarbij flatbewoners zich over hun balustrades bogen om beter te zien waarom we zo’n herrie maakten.

Later draaide de boel om. Pa zat dan boven bier te drinken terwijl wij ons in de kelder vermaakten met Yvonne. Een jaar daarna verhuisde de familie. Noodgedwongen.

Toen ze 16 was kwam ik haar met dikke buik tegen op station Hilversum. Ze zei: ik zit al boven de 75 stuks. Ik knikte begripvol en vroeg me af of ze mij meetelde.

Geplaatst in Praatjes | Een reactie plaatsen

20. Worst

Share

Bij de uitgang van de Kaufhof waar Johan boodschappen deed stond altijd een bejaard worstenvrouwtje. Ze was daar iedere zaterdag met haar verrijdbare kraampje op luchtbanden. Haar enkels waren rood opgezwollen, toch zat ze nooit.

In de bak lagen verschillende handgemaakte worsten van varkensvlees, zout en kruiden. De uiteinden van de darmen waren in tuutjes gedraaid als ballonnen en bolknakken. Soms deelde ze plakjes uit, om kopers te lokken.

De dagen voor kerst verkocht de Kaufhof vuurwerk. Enkele tieners hingen er rond en staken rotjes af die ze naar elkaar gooiden. Mensen liepen gehaast door. Het worstenvrouwtje vroeg of de jongens weg wilden gaan, het kostte haar klandizie. De jongens lachten haar uit en even later wierpen ze vuurwerk in het kraampje. Niemand deed iets tot een kleine, tengere man aankwam en zwijgzaam een van de jongens, met de vlakke hand, een klassieke oorvijg gaf op een winterse wang. IJzig kalm zei hij dat ze moesten opdonderen. Er werd geen mes getrokken, zelfs niet gescholden, de jongens deden wat niemand verwachtte, ze renden weg.

Johan dacht: zo kan het dus ook. Strijd in stilte. In gedachten doet Johan in de badkamer nog vaak de oorvijg na. Dat geeft hem hoop.

Geplaatst in Praatjes | Een reactie plaatsen

19. Gezellig

Share

We liepen van station naar camping aan zee. Enno zweette en vloekte vanwege zijn loodzware bepakking. We dronken bier bij de campingwinkel en zetten onze tent op.

‘s Avonds haalde hij zijn rugzak leeg. Naast handige spullen kwamen daarna vijf reisboeken, een paar sloffen (als het gezellig was) en een zak met honderd waxinelichtjes (om het gezellig te maken).

De volgende ochtend wandelden we door de duinen. Een groepje kinderen stond voorovergebogen, ze wenkten ons. Met bloed uit de bek lag er een konijn, zwaar ademend. Iets moest gebeuren om zijn lijden te stillen. We hadden geen mes en nergens lag een steen of ander hard voorwerp. Verderop stond een paal, waar we hem tegen konden slaan. Ik stelde me voor hoe ik het konijn bij de poten zou nemen en dan, alsof het een honkbalknuppel was, een horizontale zwaai vanuit de heup zou maken zodat de kop tegen de paal kapot zou smakken, terwijl de groep kinderen toekeek. We stonden een tijdje laf te overleggen toen het beestje met een stuip stierf.

Die middag voelde ik me slap en ongemakkelijk. ’s Avonds zijn we teruggegaan en hebben enkele waxinelichtjes rond het konijn aangestoken. Zijn sloffen had Enno al weggegooid.

Geplaatst in Praatjes | Een reactie plaatsen